Ramallah

Mijn eerste ervaring in de Westbank. Dat betekent dus checkpoints en de muur. Aan deze kant van de muur is het zo anders dan in Israel. Zelfs de falafel heeft een andere vorm! Het is net als in elk ander Arabisch land. Alhoewel je dat gevoel ook een beetje krijgt als je in Arabische dorpen en steden in Israel komt. Hier vraag je je niet af of je te maken hebt met een Arabier of een Jood of je dus Arabisch of Ivriet kan gebruiken bij het groeten van mensen. Je kan met een gerust hart Selaam Aleykum zeggen, wetend dat de meesten hier Arabisch en Moslim zijn. En als je dan toch iemand op straat ziet, kan je het toch niet laten om te denken....het had net zo goed een Jood kunnen zijn.
Hoe langer ik hier zit, hoe meer ik ga geloven dat je langere tijd in land moet verblijven voordat je er echt een mening over kan vormen, wetend dat het toch een gekleurde blijft. Ik kan dan ook zeggen dat ik vooral bezig ben met het afbreken van voorgevormde beelden en ja ook het bevestigen van sommigen om vervolgens verder te gaan met het vormen van nieuwe. Ik geniet van het proces, maar raak ook soms ontmoedigd van de dingen die ik zie en hoor. Ik zal er geen deprimerend verhaal van maken, die bewaar ik voor later ;-)

Het graf van Yasser Arafat.

Een van de hoofdstraten in Ramallah.

De binnenkant van de moskee. Je kan je hier heerlijk terugtrekken en genieten van de rust en stilte.

Birgit vraagt in vloeiend Arabisch waar we de ingang kunnen vinden van Stars & Bucks. Ja, je leest het goed, geen Starbucks maar Stars & Bucks. Someone can get in trouble for this! Hey maar in Ramallah hebben ze tenminste iets wat er op lijkt. Ik heb me namelijk laten vertellen dat Starbucks het niet heeft gered in Israel.

Stars & Bucks, boy does that bring back memories!


Dampende Turkse koffie.

Geheel volgens mijn traditie bij Starbucks, nam ik een latte macchiato. Who cares if it's not spelled correctly when it looks like this:

Ow and the cake was also very yummy!