Ramallah

Mijn eerste ervaring in de Westbank. Dat betekent dus checkpoints en de muur. Aan deze kant van de muur is het zo anders dan in Israel. Zelfs de falafel heeft een andere vorm! Het is net als in elk ander Arabisch land. Alhoewel je dat gevoel ook een beetje krijgt als je in Arabische dorpen en steden in Israel komt. Hier vraag je je niet af of je te maken hebt met een Arabier of een Jood of je dus Arabisch of Ivriet kan gebruiken bij het groeten van mensen. Je kan met een gerust hart Selaam Aleykum zeggen, wetend dat de meesten hier Arabisch en Moslim zijn. En als je dan toch iemand op straat ziet, kan je het toch niet laten om te denken....het had net zo goed een Jood kunnen zijn.
Hoe langer ik hier zit, hoe meer ik ga geloven dat je langere tijd in land moet verblijven voordat je er echt een mening over kan vormen, wetend dat het toch een gekleurde blijft. Ik kan dan ook zeggen dat ik vooral bezig ben met het afbreken van voorgevormde beelden en ja ook het bevestigen van sommigen om vervolgens verder te gaan met het vormen van nieuwe. Ik geniet van het proces, maar raak ook soms ontmoedigd van de dingen die ik zie en hoor. Ik zal er geen deprimerend verhaal van maken, die bewaar ik voor later ;-)

Het graf van Yasser Arafat.

Een van de hoofdstraten in Ramallah.

De binnenkant van de moskee. Je kan je hier heerlijk terugtrekken en genieten van de rust en stilte.

Birgit vraagt in vloeiend Arabisch waar we de ingang kunnen vinden van Stars & Bucks. Ja, je leest het goed, geen Starbucks maar Stars & Bucks. Someone can get in trouble for this! Hey maar in Ramallah hebben ze tenminste iets wat er op lijkt. Ik heb me namelijk laten vertellen dat Starbucks het niet heeft gered in Israel.

Stars & Bucks, boy does that bring back memories!


Dampende Turkse koffie.

Geheel volgens mijn traditie bij Starbucks, nam ik een latte macchiato. Who cares if it's not spelled correctly when it looks like this:

Ow and the cake was also very yummy!

Een scholing over rechten

Vorige week gaf de directeur van Mossawa Center Jafar Farah een interactieve scholing over rechten aan de leerlingen van de christelijke privé school St. John's. Er wordt op deze school voornamelijk in het Arabisch onderwezen. Daarnaast leren ze onder andere Ivriet en Engels. Een van de leerlingen legde uit dat ze ook lesmateriaal in het Ivriet hadden. Deze leerlingen beheersen dus minimaal 3 talen in 3 totaal verschillende alfabetten, wat een rijkdom!

Het schoolgebouw staat naast het appartementje waar wij hopelijk binnenkort gaan intrekken.

Een potje knikkeren na schooltijd.

De profeet Jezus zei: wie het water drinkt dat ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen. De combinatie Arabisch en een citaat uit de Bijbel blijft erg bijzonder!

Tijdens de workshop moesten de leerlingen zelf juridische argumenten bedenken waarom hun medeleerlingen het recht hadden op onderwijs.

Safed, Safad, Zefat, Tsfad....

Afgelopen zondag waren we in Safed. Safed is een heilige stad in de Galilea en tevens het centrum van de kabbala. Ik kan er veel meer over vertellen maar laat jullie liever genieten van foto's!

In fair Akko...

Two households, both alike in dignity,

In fair Akko where we lay our scene,

From ancient grudge break to new mutiny...

Uit: Romeo and Juliet

Akko is een vissersstadje ten noorden van Haifa wat redelijk veel toeristen aantrekt: ik heb er Nederlandse toeristen gehoord en de lokale verkopers kennen het ow zo bekende 'allemachtig 88'. Je vindt er nog sporen van de Ottomaanse overheersing zoals deze klokkentoren hierboven.

In de oude binnenstad van Akko wonen voornamelijk Arabieren, in de nieuwe woonwijken voornamelijk Joden. Een punt wat veel Arabieren zorgen baart is dat met name voormalige bewoners van nederzettingen uit Gaza (financieel) gesteund worden om in Akko en omgeving te komen wonen om de stad zulks 'Joodser' te maken. De spanningen tussen deze bevolkingsgroepen loopt regelmatig op.

In de week voor onze aankomst in Haifa ontstonden er rellen in Akko tussen Joden en Arabieren. Een Arabische man reed op Jom Kippur (Grote Verzoendag) door een Joodse wijk om zijn dochter op te halen. Hij werd aangevallen door een groep Joden. Politie kwam ter plaatse maar kon de man niet in bescherming nemen omdat de politiewagen niet wilde starten waardoor de man moest vluchten. Een Joodse bewaker nam hem in bescherming en verborg hem voor de belagers. Er waren ook berichten dat de belagers per ongeluk een Mizrahi Jood aangevallen hadden. Mizrahi (= Oosten) Joden zijn Joden uit de Arabische landen in tegenstelling tot de Ashkenazi Joden uit het Westen. Toen er berichten rondgingen dat er een Arabische man was aangevallen en mogelijk zelfs vermoord, trokken Arabieren naar de Joodse wijk waar alles begonnen was en raakten slaags met de Joodse inwoners die ook de straten waren opgegaan.

De rellen duurden in totaal 4 dagen. Er werd over een weer met stenen gegooid en brand gestoken. 100 auto's brandden af en diverse winkels werden er vernield. 16 huizen van Arabische families uit de Joodse wijk waren doelwilt van de belagers. 14 van hen moesten hun huizen verlaten omdat het te onveilig werd, 3 van de huizen brandden compleet af.

Na onze aankomst in Haifa hebben we meerdere malen de families bezocht die toen nog in hotels verbleven omdat het voor hen te onveilig of onmogelijk was om terug te keren naar hun huizen. Hieronder zie een aantal kinderen van een aantal families die we bezocht hebben.
Op Simchat Thora (de dag waarop het Joodse volk de Thora viert) namen we deel aan een vergadering tussen de families en een Arabische lid van de Knesset. Vanwege de onrusten van de week ervoor waren er rond Akko checkpoints opgezet dus moesten we omrijden op zoek naar een checkpoint waar we doorheen mochten. Er waren tientallen soldaten in de stad en een helikopter surveilleerde boven de stad. Een spandoek met daarop de leus 'Joden, koop van je broeders!' getuigde nog van de spanningen die bestaan onder de bewoners van Akko.

Maar er waren ook mooie dingen te zien in Akko. Geestelijke leiders van zowel de Joodse, Christelijke als Islamitische gemeenschap kwamen bijeen om hun steun te betuigen aan de families. Hiernaast een foto van twee van hen. Ik vond het persoonlijk geweldig om te zien dat ze elkaar groetten door elkaar te 'kussen' op de wang (het is meer elkaars wang aanraken) en daarbij te omhelzen: Welcome to the Middle East!